Ogrody w opactwie – świeckie podejście do natury

Wszystko o naszym zdrowiu i urodzie

Ogrody w opactwie – świeckie podejście do natury

przez Sebastian79 » N maja 21, 2017 7:52 pm

Nielogicznym może robić się fakt, że choć ruch monastyczny urodził się na pustyni, to mnisi niemal od indywidualnego początku bardzo dbali, aby ich stolice były otoczone różnorodną roślinnością. A tak silna pustynia broniła się dla nich bramą, przez którą wracali do rajskiego ogrodu. Wraz z wzrostem życia monastycznego widzimy rośliny skrupulatnie robione w przyklasztornych ogrodach i sadach; ich plony stanowiły nieodzowny składnik codziennej diety, spotykamy je w kościołach i kaplicach jako element dekoracyjny, w infirmerii czerpano z ich leczniczych właściwości. Rośliny stanowiły najczęściej powtarzany motyw bogaty w sztuce, architekturze, malarstwie – jak nawet na sklepieniach tynieckiego krużganka; uważamy spożywa w bordiurach czy inicjałach rękopisów albo problemach i szatach liturgicznych – na kielichach, lichtarzach lub ornatach i kapach. Drinkiem z najstarszych źródeł, które służy precyzyjne dane o klasztornych ogrodach, jest program opactwa w Sankt Gallen. Na jego przyczynie można wyróżnić kilka rodzajów założeń ogrodowych. W jednym centrum klasztoru, w stref otoczonej krużgankami, widać ogród główny. Stanowi on podzielony na cztery części, oderwane od siebie dwiema łączącymi się ścieżkami. Na ich przecięciu spotyka się studnia, która dostarczała wody do podlewania roślin i również symbolizowała rajskie źródło życia. Cisza i coś wirydarzowego założenia mówiły jego sakralnej funkcji: krużgankami zmierzały do kościoła procesje; na nim mnisi montowali się przed liturgią, tam czytali i myśleli; krużganek i wirydarz z ogrodem miały zatem doskonałą przestrzeń dla modlitwy i psychicznej lektury. Niemniej ale na wspomnianym planie Sankt Gallen widać jeszcze trzy inne ogrody: warzywny, sad oraz, w pobliżu infirmerii, ogródek ziołowy. Niemal współcześnie z programem Sankt Gallen powstało dzieło opata Reichenau, Walafryda Strabo, Liber de cultura hortum (O pielęgnacji ogrodu), zwane najczęściej jako Hortulus. Autor wymienia 23 rośliny, jakie należy uprawiać w klasztornym ogrodzie; dodatkowo przekazuje wiadomości o jego układzie: ogród podzielony jest na dwa rodzaje po cztery grządki, a grządki boczne przedzielone są dodatkowo na pół; grządki otoczono drewnianymi płotkami, tak aby nie obsuwała się ziemia (działano je z siatki z małych gałęzi kasztanowca).
 
Posty: 10
Dołączył(a): Cz wrz 08, 2016 3:15 pm
Lokalizacja: Poland

Kto przegląda forum
Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość
cron